کاربردهای پوست گوسفند

پوست گوسفند یکی از محصولاتی است که از پس از کشتار گوسفند بدست می آید. پوست گوسفند به شکل جداگانه منبع درآمد حسوب نمی شود اما دامداران معمولا آن را به روش سنتی خشک و به بازار عرضه می کنند که مصارف متعددی دارد.

کاربردهای پوست گوسفند

پوست های نرم یا زینتی:

این گونه پوست ها را با همان شکل طبیعی و بدون زدودن پشم به فروش می رسانند. این پوست ها دارای رویش پشم مناسبی بوده اند و پس از ساخت شکل زیبایی به خود می گیرند. نژادهای قره گل، غورگی، قوچانی و ترکمنی پوست زینتی و نرم دارند.

پوست قره گل:

این نژاد یکی از بهترین پوست های گوسفند در جهان را دارا است که پشم آن دارای پیچش زیبایی است. گوسفندان قره گل غالبا در ناحیه سرخس و شیراز هستند. پوست گوسفندان زندی و ورامینی نیز نرم بوده و مرغوبیت بالایی دارد.

بغنه:

بغنه محصول پوست بره های بلوچی است. این پوست سفید یک دست بوده و تارهای فشرده ای دارد. در کشور روسیه از همین نوع پوست محصولات زیادی همچون کلاه، یقه، سردستی و پوشاک دیگر ساخته می شود.

پوست نمک سود مرطوب یا نمک سود خام:

برای تهیه این محصول ابتدا پوست خام را با آب شسته و سپس روی بخش های گوشتی داخلی آن نمک پاشیده می شود تا فاسد نشوند.

پوست خشک:

در این حالت ابتدا پوست خام را در مکانی سایه دار و در معرض هوای آزاد خشک می کنند. این روش نیز همچون روش قبل از فاسد شدن پوست جلوگیری می کند. در حین خشک شدن پوست باید از اشعه آفتاب مصون باشد. آفتاب زدگی می تواند موجب ایجاد لکه هایی بر روی پوست شده و قیمت آن را کاهش دهد.

پوست نمک سود خشک:

به نوعی پشم نمک سود گفته می شود که  در مجاورت هوا و در دور از نور مستقیم خورشید، به شکل آویخته یا گسترده روی زمین یا روش های دیگر خشک شده باشد.

کاربردهای پوست گوسفند

پوست لوت:

عبارت است از پوستی است که پوشش پشمی آن به طور نسبی چیده می باشد و طول الیاف پشمی باقیمانده در آن بیش از ۱٫۵ سانتی متر نباشد.

سالامبور: به پوستی گفته می شود که در نتیجه یک سلسله عملیات فیزیکی و شیمیایی مقدماتی روی پوست خام بدست آمده باشد تا بعدا بتوان از آن برای تهیه چرم استفاده نمود.

چرم:

محصولی گفته می شود که پس از یک سلسله عملیات روی پوست نمک سود و خشک بدست می آید. این عملیات شامل لاش گیری یا زایل کردن چربی از پوست، خنثی کردن اسیدی یا قلیایی پوست، آنزیم دادن و خوراک دادن پوست با مواد شیمیایی و گیاهی، تراش پوست، رنگ آمیزی، خشک کردن و نرم کردن و شفاف کردن و …می باشد.

جیر:

به محصولی گفته می شود که به همان روش چرم بدست می آید با این اختلاف که در چرم سازی همیشه رخ پوست مورد توجه است اما در جیر سازی سطح داخلی و گوشتی پوست مهم است. برای تهیه جیر پشم روی پوست را با محلول های قلیایی بسیار غلیظ می زدایند.

کاربردهای پوست گوسفند

عوامل موثر در مرغوبیت پوست:

  • تغذیه: بره در دوره شیرخوارگی پوست نرم و بسیار لطیفی دارد اما پس از عادت به علوفه و کنستانتره لطافت آن از بین می رود و سخت می شود. نوع علوفه نیز در مرغوبیت پوست اثر دارد. گوسفندانی که در کوهستان و از علف های تازه چرا می کنند پوست نرم و بهتری دارند.
  • نور و روشنایی: گوسفندانی که در آغل های بسته نگهداری می شوند و از نور طبیعی بی بهره هستند پوست خشکی دارند اما گوسفندانی که درکوهستان و محیط های طبیعی در معرض نور آفتاب هستند، پوستی بسیار نرم و لطیف دارند.
  • بهداشت دام و جایگاه: نظافت و تمیز نگه داشتن پوست گوسفند به وسیله شستشو و حمام کردن مرتب موجب سلامتی و بهبود پوست می شود.
  • داغ کردن و آرایش پوست: پوست هایی که به منظور علامتگذاری داغ می شوند آسیب می بینند و باید از این روش های قدیمی و اشتباه صرف نظر کرد. گاهی نیز برای علامت گذاری از رنگ ها و حنا استفاده می شود که رنگ آن تا مدت ها بر روی پوست باقی می ماند و موجب کاهش ارزش پوست می شوند.
  • رعایت اصول پشم چینی: هنگام پشم چینی باید از پوست مراقبت کرد تا دچار خراش و بریدیگی نشود. پشم چینی را در طول روز و روشنایی هوا انجام دهید. پشم چینی در ساعات انتهایی شب موجب ترس دام و تقلای آن شده که خود این مساله احتمال آسیب دیدگی پوست را بیشتر می کند.

3 دیدگاه در “کاربردهای پوست گوسفند”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.